Pakatan Rakyat Berkubur Menjelang September

Bulan September 2008 khususnya pada tanggal 16, sedang ditunggu oleh semua pihak kerana tarikh itu akan menjadi noktah sejarah yang begitu penting dengan tumbangnya kerajaan Barisan Nasional (BN). Janji Anwar Ibrahim untuk merintis jalan ke Putrajaya selewat-lewatnya September ini semakin dilihat bukan janji kosong. Sebagaimana Anwar pernah berjanji bahawa dia akan menjejak jawatan tertinggi dalam UMNO dan kerajaan dalam tempoh yang singkat sewaktu beliau mula menyertai UMNO, terbukti beliau hampir melakukannya sehinggalah akhirnya taktik kotor Dr. Mahathir merencatkan cita-cita tersebut. Demikianlah janjinya untuk mengambil alih teraju kepimpinan negara menjelang September ini.

Janji Anwar itu sudah mula menampakkan riaknya apabila SAPP mula bertindak untuk menyokong undi tidak percaya kepada Pak Lah. Bagaimanapun, sebenarnya masih terlalu banyak halangan yang harus ditempuh oleh Anwar untuk sampai ke puncak sama ada dari luaran atau dalaman Pakatan Rakyat (PR). Antara halangan yang paling besar ialah kerapuhan muafakat dalam PR. Oleh sebab itu, kemungkinan bulan September ini menyaksikan peristiwa sebaliknya berlaku kepada Anwar tidak boleh diperkecilkan. Tidak mustahil tarikh keramat kerajaan BN dijangka tumbang berpusing 180 darjah kepada tarikh berkuburnya PR.

Dengan tidak menafikan peranan media massa mengadu-domba untuk mewujudkan keretakan dalam PR, pada ketika yang sama tiada satu inisiatif besar dilakukan oleh Anwar untuk menemukan ideologi kedua-dua parti yang berbeza dalam PR iaitu PAS dan DAP. Anwar yang sebelum ini begitu dikenali antara pencetus dialog antara peradaban kelihatan gagal untuk mendialogkan PAS dan DAP. Wawasan Anwar di peringkat antarabangsa begitu besar iaitu untuk mendialogkan Islam dan Barat. Disebabkan wawasan yang besar itu Anwar selalu dilihat manusia berwajah dua. Beliau dilihat sebagai golongan pro Islam kerana hubungannya yang rapat dengan gerakan Islam dan ulama-ulama tersohor seperti al-Qaradhawi. Beliau juga dilihat pro Barat kerana hubungannya dengan Barat melalui beberapa tokoh seperti Kessingger.

Ketokohan Anwar dalam usahanya mendialogkan Islam dan Barat ini diperakui sehingga beliau diundang ke sana dan ke mari. Beliau selalu mengkhabarkan dalam blognya sekejap beliau ke US, sekejap beliau ke Semenanjung Arab. Minggu ini beliau bersidang bersama para Kapitalis, minggu hadapan beliau berwacana bersama cendikiawan Islam. Populariti beliau mungkin lebih tinggi berbanding bekas Presiden Iran Muhammad Khatami yang mempelopori dialog antara peradaban di Persidangan Agung PBB tahun 2002 yang lalu. Kalaulah Anwar tidak berada di penjara pada waktu tersebut, kemungkinan beliaulah juara yang akan mengusulkan idea dialog antara peradaban itu.

Malangnya Anwar yang berwawasan begitu besar itu tidak mampu untuk mendialogkan antara PAS dan DAP. Sebaliknya dalam beberapa keadaan PAS semakin merasa terpinggir apatah lagi selepas ini mereka bukan sahaja berhadapan dengan DAP dalam PR tetapi jika terlaksana janji Anwar PAS akan turut berhadapan dengan parti-parti dari Malaysia Timur yang sebahagian besarnya diterajui oleh pimpinan-pimpinan beragama Kristian. Dengan erti kata yang lain, sememangnya wajar PAS memikirkan survival mereka dalam PR sekiranya agenda Islam yang di bawa oleh PAS akan terus dipinggirkan. PAS sebelum ini telah begitu toleran sehingga menggugurkan istilah 'Negara Islam' dalam manifestonya demi menjayakan persefahaman.

Sikap lunak PAS telah tidak dihargai oleh rakan-rakan yang lain sehingga persoalan sekecil konsert sambutan 100 hari kemenangan PR di Selangor, pandangan Pemuda PAS tidak diendahkan. Dewan Pemuda PAS Selangor sekadar mahu peraturan penganjuran konsert seperti yang dicadangkan oleh JAKIM dan pandangan Mufti Selangor dijadikan panduan, tetapi hasrat itu disanggah. PKR dan DAP hari ini benar-benar seumpama 'kadok naik junjung'. Survival dasar perjuangan PAS dalam PR semakin terumbang-ambing betapa lagi selepas ini kemasukan parti-parti lain yang pendirian mereka terhadap Islam tidak jauh berbeza dengan pendirian DAP.

PAS bukanlah parti kecil yang boleh diperkotak-katikkan seperti itu. Kalaulah bukan disebabkan tindakan tidak demokratik BN terhadap PAS sebelum dan semasa pilihanraya, PAS boleh menang lebih besar berbanding PKR dan DAP. Semenjak PRU ke-8 tahun 1990, undi popular PAS di peringkat Nasional begitu konsisten iaitu sekitar 16% - 17%. Konsistensi peratusan tersebut menggambarkan kekuatan akar-umbi PAS dalam politik Malaysia. Sekiranya peratusan undi popular PAS itu diterjemahkan di Parlimen, PAS sepatutnya memperolehi sekitar 40 kerusi parlimen. Oleh kerana itu, PAS tidak seharusnya dilihat parti nyamuk oleh PKR dan DAP.

Meskipun sehingga semalam PAS masih tetap mendukung PR sebagaimana kenyataan akhbar Timbalan Presiden PAS, ruang untuk PAS bekerjasama dengan UMNO masih terbuka luas. UMNO telah menunaikan salah satu syarat untuk mewujudkan suasana kondusif bagi melangsungkan perbincangan dengan PAS, iaitu mengembalikan penerbitan Harakah kepada dua kali seminggu. Apakah PAS akan teragak-agak untuk berkerjasama dengan UMNO sekiranya UMNO memberi ruang yang lebih besar dalam BN untuk PAS melaksanakan agenda Islamnya? Bagaimana kalau UMNO memberi ruang kepada pelaksanaan Hukum Hudud, Qisas dan Ta'zir di Kelantan dan Terengganu setelah enakmennya hanya menunggu untuk dilaksanakan? Bagaimana pula kalau Pak Lah bersetuju menterbalikkan Islam Hadhari kepada Hadharah Islamiyah? Bagaimana kalau Pak Lah memberi ruang yang begitu besar untuk PAS melaksanakan agenda Amar Makruf dan Nahi Mungkar?

PAS tidak perlu menyertai BN untuk ditawarkan janji-janji itu, cukup sekadar keluar dari PR dan tidak menyokong sebarang undi tidak percaya kepada Pak Lah. Sememangnya sukar bagi ahli-ahli PAS menerima kerjasama dengan UMNO dalam BN, tetapi tidak sukar bagi ahli-ahli PAS untuk menerima keluar dari PR. Apa perlu PAS berada dalam dalam PR sekiranya dasar dan agenda perjuangan Islam tidak dihormati terutama oleh DAP setelah PAS begitu toleran sebelum ini? PAS bukan mahu memaksa agenda dan dasarnya kepada golongan bukan Islam. Enakmen Jenayah Syariah di Kelantan dan Terengganu bukannya dikenakan ke atas golongan bukan Islam. Jelas sekali PKR dan DAP tidak mahu memahami perjuangan PAS.

Perkara ini tidak boleh dipandang remeh oleh Anwar, sekadar mengharapkan rakan-rakan lamanya dalam PAS seperti Kamaruddin Jaafar akan terus memastikan jalinan kerjasama dalam PR. Anwar sepatutnya telah mendialogkan PAS dan DAP bukan sekadar bercakap dengan nada retorik tentang dialog antara peradaban hampir satu dekad yang lalu. Demikian juga NGO-NGO yang pro PR sepatutnya telah berusaha untuk mendialogkan PAS dan DAP sebagaimana yang dilakukan oleh NGO-NGO yang pro UMNO. Sekiranya usaha ini tidak diberi perhatian, menjelang bulan September ini menyaksikan PR akan berkubur bukannya PR akan menggantikan BN menerajui negara.

Mengapa Pak Lah Memilih Untuk Tidak Popular?

Tindakan Pak Lah untuk menaikkan harga minyak telah menimbulkan satu lagi ketidaktentuan politik di Malaysia. Kenaikan yang begitu besar sudah pasti mengejutkan sesiapa termasuk musuh politik nombor satu Pak Lah iaitu Dr Mahathir. Kejutan itu menyebabkan Dr Mahathir juga turut mengkritik tindakan tersebut sebagaimana yang difahami daripada tulisan beliau di blognya. Secara jelas boleh disimpulkan bahawa Pak Lah bertindak dengan satu tindakan yang boleh membuka lebih banyak serangan ke atas pentadbirannya ataupun paling tidak tindakannya itu seperti memilih untuk tidak popular. Di sini timbul persoalan mengapa beliau bertindak sedemikian dalam keadaan iklim politik dirinya dan UMNO tidak menentu?

Sememangnya senang untuk kita mencari jawapannya sekiranya berdasarkan kepada logik yang mudah, iaitu Pak Lah benar-benar terdesak disebabkan kantung negara untuk melangsungkan pembangunan benar-benar telah kontang. Malah ada juga yang turut menambah, iaitu apabila BN dan UMNO kalah di lima buah negeri khususnya Selangor dan Pulau Pinang, Kerajaan Persekutuan telah kekurangan sumber pendapatan daripada berpuluh-puluh GLC di negeri-negeri tersebut. Jawapan berdasarkan logik yang mudah itu boleh jadi ada kebenarannya. Betapa pula Pak Lah telah merombak dan memotong perbelanjaan termasuk dalam RM ke-9 yang selalu dilabelkan sebagai pelan pembangunan Pak Lah yang pertama.

Bagaimanapun, masih ada keraguan terhadap jawapan tersebut kerana sepertimana yang dimaklumi antara sumber kewangan utama jentera Kerajaan Persekutuan ialah keuntungan hasil petroleum negara melalui Petronas. Kenaikan harga minyak dunia sehingga ke paras yang paling tinggi dalam sejarah sudah tentu membanjirkan semula kantung negara. Pendapatan negara hasil daripada petroleum ini dijangka meningkat lebih sekali ganda berbanding tahun 2007. Tiada yang dapat menghalang pertambahan kantung negara ini melainkan jika benarlah tanggapan bahawa simpanan petroleum negara telah dipajakkan kepada pihak asing sebagaimana yang didakwa oleh beberapa tokoh parti pembangkang.

Berdasarkan kepada alasan tersebut, kemungkinan ada satu lagi agenda politik yang sedang diatur oleh Pak Lah dan Khairy di sebalik tindakan memilih untuk tidak popular ini. Agenda ini adalah susulan dengan kemasukan semula 'Mr Ombudsman' Ezam ke dalam UMNO. Malah, sewajarnya dilihat dalam keadaan sekarang sehingga Perhimpunan Agung UMNO hujung tahun ini, tindakan Pak Lah tidak dapat dipisahkan daripada agenda menghadapi Dr Mahathir dan proksinya. Oleh sebab itu, tindakan Pak Lah memilih untuk tidak popular dengan menaikkan harga minyak secara melampau ini tidak mungkin dapat dipisahkan dengan agenda menghadapi Dr Mahathir tersebut.

Pak Lah sebenarnya sedang menggunakan 'senjata-senjata pemusnah besar' untuk menghadapi Dr Mahathir. Antara senjata pemusnah besar Pak Lah menghadapi Dr Mahathir ialah isu kehakiman, isu ketelusan Petronas, isu kegagalan penswastaan, isu rasuah dan isu kemerosotan sektor pertanian. Kesemua isu ini telah disembunyikan dengan sempurnanya semasa Dr Mahathir berkuasa sehingga pekungnya seperti tidak lagi dapat dicium kebusukannya. Bagaimanapun pekung itu telah dibuka satu demi satu sebagai usaha untuk menutup mulut Dr Mahathir dan seterusnya memastikan Pak Lah terus berkuasa selepas Perhimpunan Agung UMNO hujung tahun ini.

Lihat sahaja isu kehakiman, tindakan Pak Lah membuka pekung ini telah menyebabkan Dr Mahathir seperti cacing kepanasan untuk menangkis satu demi satu serangan Pak Lah tersebut. Setakat ini isu kehakiman yang berkaitan dengan surat yang ditulis oleh Hakim Syed Ahmad Aidid belum lagi dibangkitkan. Sekiranya surat ini disiasat semula, pasti Dr Mahathir semakin kepanasan. Kemuncak tindakan Pak Lah berkaitan dengan isu kehakiman ini ialah menyiasat semula ketelusan perbicaraan Anwar Ibrahim yang berkemungkinan merupakan senjata pemusnah besar terakhir yang digunakan untuk menghadapi Dr Mahathir. Kesemua tindakan berkaitan isu kehakiman ini akan berhenti sekiranya Dr Mahathir tidak lagi menjadi ancaman.

Kenaikan harga minyak baru-baru ini dilihat satu lagi agenda untuk melancarkan satu lagi senjata pemusnah besar terhadap Dr Mahathir. Mengapa Pak Lah menaikkan sekarang tidak seperti yang disebut-sebut pada bulan Ogos? Mengapa peningkatannya begitu besar? Mengapa selepas Ezam masuk semula ke dalam UMNO? Sekiranya persoalan-persoalan tersebut disingkap maka dapat dilihat kemungkinan tindakan ini adalah untuk menghadapi Dr Mahathir menjelang Perhimpunan Agung UMNO hujung tahun ini. Peningkatan harga minyak yang begitu besar akan menyebabkan desakan rakyat menjadi semakin kuat. Berkemungkinan inilah yang diharapkan oleh Pak Lah.

Bagi meningkatkan lagi desakan rakyat, pihak pembangkang akan diberi ruang yang lebih luas untuk menyatakan bantahan termasuk melalui forum-forum di media massa sebagai yang dihadiri oleh Salahuddin Ayub baru-baru ini. Kemungkinan juga perhimpunan-perhimpunan rakyat di jalanan tidak di ganggu sangat bagi menarik lebih ramai lagi rakyat berhimpun. Sasaran utama rakyat dalam isu kenaikan harga minyak ini ialah Petronas. Dalam debat yang dihadiri oleh Salahuddin Ayub baru-baru ini, beliau turut membangkitkan tentang ketelusan Petronas. Desakan demi desakan oleh rakyat akan berterusan sehinggalah kemuncaknya rakyat mendesak disiasat perbelanjaan Petronas semenjak penubuhannya.

Sekiranya Pak Lah bersetuju dengan desakan rakyat untuk mendedahkan perbelanjaan Petronas semenjak penubuhannya, maka sejarah Sujuruhanjaya DiRaja menyiasat video V K Linggam sekali lagi berulang. Sama ada disedari atau tidak, 22 tahun daripada kurang lebih 33 tahun perbelanjaan Petronas adalah di bawah pentadbiran Dr Mahathir, iaitu dua pertiga. Rakyat pasti lebih teruja sekiranya Pak Lah meminta 'Mr Ombudsman' barunya mengetuai siasatan terhadap perbelanjaan Petronas ini. Natijah akhirnya akan menyebabkan Dr Mahathir semakin kepanasan melainkan beliau mengambil pendirian untuk mengotakan janjinya sebelum bersara iaitu menumpukan hari-hari tua beribadat di masjid.

Pak Lah adalah orang politik, maka tindakannya sebagai Perdana Menteri tidak dapat lari daripada agenda politik. Sukar difahami sekiranya orang politik mengambil tindakan untuk tidak popular melainkan sekiranya beliau benar-benar terdesak. Kedudukan ekonomi negara dengan kenaikan harga minyak dunia yang begitu mendadak sebenarnya menjadikan kantung negara lebih selesa bukannya lebih terdesak. Oleh sebab itu, tindakan untuk memilih tidak popular ini sudah pasti mempunyai agenda politik yang lain, khususnya di saat Pak Lah dan Khairi sedang melakukan 'count down' menjelang Perhimpunan Agung UMNO hujung tahun ini. Kenaikan harga minyak tidak boleh menunggu sehingga Ogos kerana bahagian-bahagian UMNO telah mula bermesyuarat. Sedarlah kita kini mengapa rancangan menaikkan harga minyak Ogos ini tiba-tiba berubah.

Selepas Ezam PAS Menyusul?

Kemasukan Ezam Md Nor ke dalam UMNO semula bukanlah satu berita yang mengejutkan. Ezam hanyalah satu susuk kecil yang tidak pernah dikenali oleh rakyat teramai melainkan selepas peristiwa pemecatan Anwar Ibrahim pada tahun 1998. Sekiranya tiada peristiwa pemecatan itu mungkin sehingga hari ini Ezam tidak begitu dikenali. Beliau bukanlah dikenali sebagai tokoh yang hebat semasa di kampus dan demikian juga semasa dalam UMNO sebelum ini. Dengan tidak menafikan kemasukan semula Ezam itu akan memberi sedikit suntikan kepada UMNO, tetapi ia tidak cukup untuk meledakkan kejutan sehingga dianggap kemasukannya boleh merubah landskap politik Malaysia.

Terdapat satu lagi berita yang akan memberi kejutan berlipat ganda besarnya sekiranya ia benar-benar berlaku, iaitu PAS akan keluar dari Pakatan Rakyat (PR) dan menyertai UMNO atau BN. Komentar yang diberikan oleh Ong Kian Ming dan Onn Yeoh dalam realpolitik bahawa kemungkinan PAS dan UMNO bersatu selepas ini, tidak boleh dipandang remeh. Kedua-dua mereka membuat pemerhatian bahawa kemungkinan untuk PAS dan UMNO bersatu adalah tidak kecil, sekiranya kesepakatan wujud atas nama kepentingan Melayu-Islam. Tambahan pula seperti tidak kelihatan penghujungnya perbezaan pandangan antara PAS, PKR dan DAP tentang isu-isu sensitif berkaitan dengan Melayu dan Islam.

Telahan kedua-dua mereka juga berasaskan khabar-khabar angin, wujudnya kecenderungan di kalangan beberapa pimpinan tertinggi PAS untuk duduk semeja dengan UMNO membincangkan isu-isu Melayu dan Islam. Malah sebelum Ezam memasuki UMNO beliau juga dikatakan membuat 'pemakluman' kepada beberapa pimpinan PAS bagi menjelaskan alasan mengapa beliau bertindak sedemikian. Sebelum inipun telah ada beberapa pinangan oleh pihak UMNO kepada beberapa pimpinan PAS di peringkat negeri berhubung dengan kemungkinan untuk bersatu bagi mengekang kemaraan kemenangan PKR dan DAP. Oleh sebab itu, telahan kedua-dua pemerhati politik itu bukanlah sesuatu yang tidak berasas.

Bagi UMNO tidaklah sukar untuk mengumpan PAS, cukup dengan memberikan janji atau komitmen ke arah melaksanakan agenda politik berteraskan Islam. Kata-kata Tuan Guru Nik Aziz bahawa PAS sedia dibubarkan sekiranya UMNO mahu meletakkan Islam sebagai dasar pemerintahan negara, akan berhadapan dengan realiti sedikit masa nanti. Sekiranya UMNO bersedia menyahut seruan itu, maka apakah pilihan yang ada lagi pada PAS? Sebenarnya perkara inilah yang sedang diusahakan oleh NGO-NGO Melayu dan Islam yang begitu bersungguh-sungguh menyatukan PAS dan UMNO. Sekiranya perkara ini berlaku, maka kedudukan Pak Lah akan menjadi kembali kukuh.

Mengadakan pilihanraya semula adalah langkah yang terakhir bagi Pak Lah setelah beberapa pelan alternatif gagal. Pak Lah lebih yakin untuk mendapatkan sokongan PAS bagi memperkukuhkan kedudukannya berbanding dengan pelan-pelan yang lain. Sekiranya Pak Lah berjaya membawa PAS bersatu dengan UMNO atau sekurang-kurangnya menyertai BN, maka tidak timbul lagi masalah ketidakstabilan politik. Kedudukan politik Pak Lah akan kembali selesa biarpun Dr Mahathir dan pengikutnya terus menerus menyerang Pak Lah daripada dalam ataupun daripada luar. Mendapatkan sokongan PAS ini adalah mudah kerana PAS sebagai sebuah parti Islam meletakkan kepentingan Islam lebih utama dari segalanya.

Sebagaimana juga beberapa alasan Ezam berhubung dengan kemasukannya ke dalam UMNO, maka isu-isu yang sama juga turut boleh diumpan kepada PAS. Ezam dikatakan turut memberi alasan tentang wujudnya elemen-elemen anti Islam dan Islam Liberal dalam PR. Oleh sebab itu, semenjak selepas PRU yang lalu isu-isu tentang ketuanan Melayu, Negara Islam dan lain-lain telah dimainkan oleh media massa, antara lain bertujuan menimbulkan keraguan kepada PAS tentang pakatannya dengan PKR dan DAP. Bilamana PAS mulai ragu-ragu tentang agenda politik Islam dalam PR, maka lebih mudahlah Pak Lah dan UMNO mengumpan mereka dengan janji dan komitmen yang lebih tinggi terhadap kepentingan Islam.

Beberapa hari yang mendatang PAS akan melalui satu cabaran yang paling getir untuk membuat keputusan sama ada terus bersama PR atau bersatu dengan UMNO. Sekiranya PAS terus bersama PR maka kelihatannya ruang untuk melaksanakan agenda politik Islam masih sempit. Sebaliknya Pak Lah dan UMNO pula memberi komitmen untuk membuka ruang seluasnya bagi pelaksanaan agenda politik Islam yang dijunjung oleh PAS. Sekiranya PAS keluar daripada PR maka dari segi suri teladan dakwah, PAS telah mungkir janji bukan sekadar dengan PKR dan DAP tetapi dengan majoriti para pengundi non-muslim yang mengundi PAS dalam PRU yang lalu. Sebaliknya jika PAS menolak tawaran UMNO, PAS bukan sahaja dikatakan memungkiri kata-kata Tuan Guru Nik Aziz tetapi juga tidak ikhlas memperjuangkan Islam.

Keputusan yang dicapai oleh PAS sama ada terus kekal bersama PR atau bersatu dengan UMNO inilah yang akan lebih besar dampaknya terhadap landskap politik. Malah dalam membuat keputusan, PAS juga tidak boleh menolak kemungkinan bahawa sekiranya Pak Lah gagal memancing PAS kemungkinan pelan berikutnya akan dilakukan. Pelan yang berikutnya ialah Pak Lah memancing Anwar sendiri untuk kembali semula kepada UMNO. Kematangan PAS dalam membuat keputusan berasaskan kepada prinsip-prinsip Fiqh Siyasah benar-benar diperlukan pada kali ini. Selebihnya pimpinan PAS perlu bermunajat meminta petunjuk daripada Allah swt termasuklah mengadapNya di tanah suci Mekah.

Dr Mahathir Masuk Perangkap

Perisytiharan Dr Mahathir keluar daripada UMNO berkemungkinan di dorong oleh cadangan Laporan Suruhanjaya DiRaja berkaitan dengan video V.K. Linggam yang mencadangkan supaya beliau disiasat. Bagaimanapun kemungkinan tersebut sangatlah kecil kerana bakal para penyiasat dan pendakwa yang pasukannya diketuai oleh Musa Hassan dan Abdul Ghani Patail tidak mungkin akan mensabitkan Dr Mahathir walaupun ia tidak mustahil. Bukan senang untuk mensabitkan Dr Mahathir dengan tuduhan seumpama salahguna kuasa kerana Dr Mahathir sendiri dipercayai mempunyai seribu satu bukti salah guna kuasa pimpinan-pimpinan UMNO yang lain serta salahguna kuasa pegawai-pegawai tinggi kerajaan.

Sekiranya Dr Mahathir terkesan oleh gertakan Pak Lah berikutan daripada Laporan Suruhanjaya DiRaja tersebut, tindakan keluar daripada parti bukanlah jalan keluar yang terbaik. Dr Mahathir akan lebih selesa membela diri sekiranya beliau berada dalam UMNO, berbanding jika beliau bertindak sebagai pembangkang di luar UMNO. Keluar daripada UMNO sebenarnya lebih mendedahkan Dr Mahathir dengan kemungkinan untuk diambil tindakan kerana lazimnya ahli-ahli UMNO lebih berani membela bekas pimpinan yang masih berada dalam parti berbanding dengan mereka yang berada di luar parti. Kecuali Anwar Ibrahim, kebanyakan bekas-bekas pimpinan UMNO yang berada di luar parti akan berakhir dengan dimuziumkan.

Menyedari hakikat tersebut, dipercayai Laporan Suruhanjaya DiRaja ini bukanlah faktor yang mendorong Dr Mahathir bertindak sedemikian. Ada satu lagi peristiwa penting yang berkemungkinan menjadi dorongan kepada tindakan Dr Mahathir iaitu pertemuannya dengan Timbalan Presiden UMNO, Najib. Pertemuan Dr Mahathir dan Najib bukan dibuat tanpa pengetahuan Pak Lah, justeru tidak mungkin Pak Lah tidak mengetahui apa-apa perkara yang akan dibincangkan oleh Najib dan apakah pula natijah perbincangan tersebut. Betapa pula pendirian politik Najib mutakhir ini seperti yang diperakui sendiri oleh Dr Mahathir telah berubah 360 darjah.

Berkemungkinan besar perkara yang diperbincangkan oleh Dr Mahathir dan Najib berkisar tentang 'Pelan Peralihan Kuasa' sebagai penjelasan kepada Dr Mahathir tentang mengapakah berlakunya perubahan sikap Najib tersebut. Najib dilihat cuba meyakinkan Dr Mahathir tentang pelan tersebut, manakala Dr Mahathir pula melihat ia sebagai satu helah untuk Pak Lah terus menerajui UMNO selepas Perhimpunan Agung UMNO hujung tahun ini. Najib sendiri pastinya tidak boleh memberikan jawapan bilakah perubahan tersebut akan berlaku? Oleh sebab itu, sesuatu perlu dilakukan untuk mewujudkan pemangkin yang boleh mempercepatkan berlakunya pelan tersebut.

Tindakan Dr Mahathir keluar daripada UMNO merupakan satu usaha untuk menjadikan ia sebagai pemangkin. Sukar untuk dipastikan sama ada keputusan ini dibuat oleh Dr Mahathir secara unilateral atau selepas mencapai persetujuan dengan Najib. Yang pastinya tindakan Dr Mahathir ini dilakukan dengan keyakinan bahawa pimpinan-pimpinan dan ahli-ahli UMNO akan menuruti jejaknya, seterusnya mewujudkan dorongan besar supaya Pelan Peralihan Kuasa itu disegerakan. Dr Mahathir memang seorang tokoh yang berkeyakinan tinggi, tetapi tidak mungkin sikap beliau mendorongnya senekad itu. Beliau mungkin dijanjikan pembelaan sekiranya beliau bertindak sedemikian.

Bagaimanapun sepanjang sejarah politik UMNO, sangat sukar bagi mereka yang keluar daripada parti akan mendapat pembelaan daripada pimpinan-pimpinan dan ahli-ahli UMNO. Anwar Ibrahim, Ku Li, Hussien Onn, Tunku Abdul Rahman dan Dato' Onn pernah melalui pengalaman-pengalaman tersebut. Sememangnya pada peringkat awal kelihatan mereka akan mendapat pembelaan dan sokongan, tetapi lama-kelamaan mereka tinggal sendirian. Kesemua mereka termasuk Dr Mahathir sendiri yang pernah berada di luar UMNO akhirnya mendapat pembelaan dan sokongan daripada pembangkang khususnya PAS. Manakala pimpinan-pimpinan dan ahli-ahli UMNO tidak mungkin meninggalkan zon selesa mereka.

Siapakah yang akan menuruti Dr Mahathir keluar daripada UMNO kali ini? Paling tinggipun yang akan menurutinya ialah Tengku Adnan. Yang lain hanyalah tokoh-tokoh yang telah sampai tarikh lupusnya seperti Sanusi Junid, Aziz Shamsuddin, Rahim Tambi Chik dan lain-lain. Anaknya, Mukhriz yang bakal dicalonkan Ketua Pemuda UMNO sendiri dipercayai sukar untuk menuruti langkah Dr Mahathir. Demikian juga dengan Najib, beliau juga tidak mungkin akan meninggalkan kerusi nombor dua tersebut. Dengan erti kata yang lain, tindakan Dr Mahathir tersebut akan menjadikan beliau terus terpinggir daripada arus politik negara.

Sebagaimana lazim tokoh-tokoh UMNO yang terpinggir seperti ini akhirnya akan cuba meraih pembelaan dan sokongan daripada pembangkang. Bagaimanapun, pembangkang pada kali ini berada dalam zon selesa malah telah mengikat janji setia dalam Pakatan Rakyat (PR). Ketua De Facto PR ialah Anwar Ibrahim yang merupakan musuh politik Dr Mahathir yang sehingga kini sukar berdamai. Maka apakah lagi pilihan yang ada pada Dr Mahathir sekiranya sejarah yang berlaku kepada Ku Li, Hussien Onn, Tunku Abdul Rahman dan Dato Onn akan berulang menimpa dirinya. Beliau hanya akan dimuziumkan dan tinggal sebagai tokoh yang pernah wujud dalam lipatan sejarah UMNO.

Siapakah yang telah menjadikan Dr Mahathir senekad itu? Siapakah yang telah menjanjikan Dr Mahathir bahawa beliau akan mendapat pembelaan dan sokongan sekiranya beliau bertindak sedemikian? Tidak sukar untuk kita mencari jawapannya kerana tindakan Dr Mahathir tersebut dilakukan tidak beberapa lama selepas pertemuannya dengan Najib. Sekiranya apa yang diramalkan ini berlaku, maka jelas kelihatan Dr Mahathir telah memasuki perangkap lawannya. Tunggulah sahaja talkin dibaca untuk kerjaya politik Dr Mahathir melainkan beliau berjaya pula meraih pembelaan dan sokongan daripada pembangkang, mengulangi semula sejarah politik Malaysia.

Berulangkah Tragedi 13 Mei?

Bagi sesiapa yang rasional pastinya dapat melihat tiada perbezaan antara pandangan Pak Lah di Utusan Malaysia 24 Mac 2008 dan pandangan Karpal Singh di The Star 5 May 2008. Pada 24 Mac 2008 Pak Lah menyatakan di Utusan Malaysia:

"Datuk Seri Abdullah Ahmad Badawi hari ini mempertahankan tindakannya melantik Datuk Seri Idris Jusoh sebagai Menteri Besar Terengganu berdasarkan sokongan majoriti Ahli Dewan Undangan Negeri (ADUN). Perdana Menteri berkata, pelantikan itu tidak akan berubah kerana ia dibuat berasaskan sokongan padu yang diterima oleh Idris daripada ADUN negeri itu. “Sebarang lantikan dibuat terhadap orang lain tidak kena dari segi Perlembagaan,” katanya kepada pemberita ketika diminta mengulas kemelut pelantikan Menteri Besar di negeri Pantai Timur itu di sini hari ini."

Manakala Karpal pula menyatakan pendiriannya dalam The Star pada 5 May 2008 seperti berikut:

"Perak Sultan Azlan Shah has no jurisdiction over the transfer of Datuk Jamry Sury from the Perak Religious Department, Bukit Gelugor MP Karpal Singh said. “The constitution of Perak clearly provides that the Rulers must act on executive advice. “Sultan Azlan Shah did not have any say, as the Ruler of Perak, in the decision made by the state government and, by law, the palace cannot order the state government to reinstate Jamry,” Karpal Singh said, citing the case of the Federal Territory Education Director and Others vs Loot Ting Yee which was decided in the Federal Court in 1982".

Jelas sekali tiada perbezaan yang ketara daripada kenyataan kedua-dua pemimpin tersebut dalam mengulas tentang bidang kuasa pihak Istana.

Bagaimanapun selepas PRU ke-12, UMNO melalui media yang dikuasai oleh mereka tidak putus-putus memainkan isu-isu berbau perkauman. Keputusan PRU ke-12 jelas menunjukkan bahawa BN dan UMNO khususnya, mengalami sedikit kekalahan disebabkan perubahan undi kaum Cina dan India. Manakala kaum Melayu pula, tidak kurang daripada 60% masih memberi sokongan kepada BN dan UMNO. Ketika MCA dan MIC berusaha sedaya upaya menarik semula sokongan kaum Cina dan India, isu-isu perkauman yang dimainkan oleh media-media pro-UMNO ini pula sudah tentu akan merenggangkan lagi sokongan kaum Cina dan India daripada BN dan UMNO.

Berikutan dengan itu, UMNO kelihatan tidak lagi memerlukan sokongan kaum Cina dan India dalam PRU akan datang. Isu-isu berkaitan ketuanan Melayu sehinggalah yang terakhir laporan polis terhadap Karpal sememangnya akan mendorong kaum Cina dan India terus menyokong pembangkang dalam PRU ke-13. Sekiranya kedua-dua kaum ini masih mengekalkan pendirian seperti ini amat sukar untuk BN dan UMNO merampas kembali 5 buah negeri yang terlepas ke tangan pembangkang. Bagaimanapun UMNO dan proksi-proksinya seperti berpatah arang untuk memujuk semula kedua-dua kaum ini, tidak sepertimana yang dilakukan oleh mereka selepas PRU ke-8 pada tahun 1990.

Sokongan kaum Cina dan India begitu penting bagi menentukan kemenangan mana-mana pihak dalam pilihanraya umum di Malaysia, paling tidakpun di negeri Kedah, Pulau Pinang, Perak, Selangor dan Negeri Sembilan. Persempadanan semula kawasan pilihanraya sebelum PRU ke-11 yang lalu oleh SPR dengan restu UMNO telah memberikan kedua-dua kaum tersebut kuasa penentu politik di Malaysia. Dijangkakan SPR akan mengalami kesukaran untuk merubah semula sempadan kawasan pilihanraya sebelum PRU yang akan datang dengan kekurangan majoriti dua pertiga yang diperolehi oleh BN pada kali ini. Oleh sebab itu, tindakan UMNO membesarkan isu-isu perkauman umpama 'menggali kubur sendiri'.

Dalam sejarah politik Malaysia sebelum PRU ke-12 baru-baru ini, BN atau Perikatan pernah kehilangan sokongan kaum bukan Melayu secara besar-besaran sebanyak dua kali. Kali pertama berlaku pada PRU ke-3 pada tahun 1969 dan kali kedua ialah pada PRU ke-8 tahun 1990. Sebahagian besar kaum bukan Melayu khususnya kaum Cina telah mengundi pembangkang pada kedua-dua PRU ini sehingga menyebabkan parti pembangkang seperti DAP mendapat banyak kerusi terutama di kawasan-kawasan bandar. Perubahan undi kaum bukan Melayu ini adalah disebabkan rentetan beberapa isu perkauman sebelum PRU ke-3 1969 dan isu Operasi Lalang sebelum PRU ke-8 1990.

Selepas kehilangan sokongan kaum bukan Melayu pada kedua-dua PRU tersebut, BN dan UMNO telah mengambil langkah-langkah yang berbeza untuk mengekalkan kekuasaan mereka. Selepas PRU ke-3 tahun 1969, BN dan UMNO telah menggunakan kesempatan daripada Tragedi 13 Mei 1969 untuk terus berkuasa di negara ini. Peristiwa Tragedi 13 Mei ini telah membuka ruang kepada UMNO untuk meraih sokongan parti-parti Melayu seperti PAS dan juga parti-parti pembangkang multiracial seperti Gerakan untuk bersama-sama UMNO membentuk Barisan Nasional (BN). Dengan sokongan parti-parti tersebut di samping pelaksanaan beberapa polisi pasca darurat telah memungkinkan UMNO terus berkuasa selepas itu.

Manakala selepas PRU ke-8 tahun 1990 pula, BN dan UMNO mengambil pendekatan yang agak berbeza untuk meraih semula sokongan bukan Melayu khususnya kaum Cina. BN dan UMNO pada ketika itu mengambil sikap berlembut dengan menunaikan tuntuntan-tuntutan kaum Cina yang dianggap sensetif sebelum daripada itu. Sebagai contohnya agenda liberalisasi pendidikan oleh BN dan UMNO pada pertengahan dekad 1990-an telah mengizinkan bukan sekadar satu 'Universiti Merdeka' ditubuhkan, tetapi berpuluh-puluh universiti seumpamanya. Sikap memujuk yang dilakukan oleh BN dan UMNO ini dilihat telah menarik semula sokongan kaum Cina untuk terus menyokong BN.

Meskipun sebahagian besar kaum Melayu telah melakukan perubahan untuk mengundi pembangkang pada PRU ke-10 tahun 1999, sokongan kedua-dua kaum Cina dan India telah menyelamatkan BN dan UMNO daripada Tsunami Politik pada tahun tersebut. Kuasa penentu politik yang ada pada kaum Melayu hanya berkesan di negeri-negeri lingkaran Melayu (Malay Belt) iaitu Perlis, Kedah, Kelantan, Terengganu dan sedikit di Pahang. Menyedari peralihan undi kaum Melayu ini, maka kesempatan persempadanan semula kawasan pilihanraya sebelum PRU ke-11 tahun 2004 telah dipergunakan untuk menghakis kuasa penentu politik Melayu ini. Di negeri-negeri Pantai Barat pula kuasa penentu politik bukan Melayu diperkukuhkan ekoran persempadanan semula tersebut.

Menyedari hakikat tersebut, tindakan UMNO dan proksi-proksinya memainkan isu-isu berbau perkauman seolah-olah menunjukkan UMNO tidak akan mengambil pendekatan berlembut memujuk kaum Cina dan India kembali menyokong mereka pada PRU ke-13 akan datang. Sekiranya ini berlaku maka apakah pilihan lain yang ada pada mereka? Pihak-pihak media terutama yang berbahasa Melayu bertali arus memainkan isu-isu perkauman bermula daripada DEB, penternakan babi, ketuanan Melayu dan yang terakhir penderhakaan terhadap Raja-raja Melayu. Resolusi daripada Kongres Pemuafakatan Melayu pula dikatakan akan diakar-umbikan, malah sudah ada rancangan untuk membuat perhimpunan besar-besaran Melayu.

Bagi mereka yang mementingkan kestabilan politik dan perpaduan kaum senario mutakhir ini sangatlah membimbangkan. Persoalan yang begitu dipersoalkan sekarang ialah, adakah UMNO memilih pendekatan pasca PRU ke-3 tahun 1969 untuk terus mengekalkan kuasa mereka? Jika pendekatan ini yang dipilih, maka seolah-olah ada komplot rahsia yang sedang dilakukan untuk memastikan seumpama Tragedi 13 Mei berulang. Sekiranya telahan ini tidak tepat, maka BN dan UMNO yang memerintah hendaklah memadamkan segera api sentimen perkauman yang dimarakkan oleh pihak-pihak tidak bertanggungjawab khususnya media-media berbahasa Melayu. Masih belum terlambat untuk bertindak sedemikian sebelum tragedi itu berulang.

Tangan Ghaib di Sebalik Tabir Istana

Tindakan Paduka Seri Sultan Perak dan Raja Muda Perak menggunakan kuasa budi bicara yang diperuntukkan kepadanya merupakan satu perkembangan yang sangat positif kepada pembentukan kerajaan yang baik. Sebelum ini tindakan Raja Perlis dan pihak Istana Terengganu dalam perlantikan Menteri Besar di negeri masing-masing juga dilihat menuju kepada perkembangan positif tersebut. Kesemua tindakan pihak istana ini dilakukan dalam ruang lingkup tafsiran yang luas terhadap undang-undang bertulis di peringkat pusat atau negeri. Namun begitu, yang lebih penting tindakan tersebut merupakan perkembangan baru pasca PRU ke-12 ke arah mengembalikan sistem 'separation of power' dalam politik negara.

Kerajaan yang baik (good governance) sememangnya memerlukan sistem pemisahan kuasa seperti ini sehingga tiada satu pihak yang mempunyai kuasa mutlak. Sekiranya kuasa mutlak dipusatkan kepada pihak atau individu tertentu, kemungkinan untuk berlakunya kezaliman adalah lebih tinggi. Bagaimanapun sistem pemisahan kuasa ini hancur musnah semasa zaman pemerintahan Dr Mahathir, sehingga kuasa Raja-raja Melayu yang sememangnya sangat kecil diperkecilkan lagi, diikuti pula dengan melumpuhkan kuasa Badan Kehakiman (judiciary). Tindakan pihak istana sejak akhir-akhir ini kelihatan cuba mengembalikan semula sistem pemisahan kuasa tersebut demi pembentukan sebuah kerajaan yang baik.

Sekiranya Karpal Singh melihat tindakan Sultan Perak dan Raja Muda Perak dari kacamata seperti ini, pasti beliau bersetuju dengan tindakan tersebut. Tindakan pihak Istana Perak ini sekiranya dilakukan sewaktu Perak di bawah teraju BN pastinya akan mendapat sokongan pihak pembangkang. Sayang sekali sewaktu Almarhum Ustaz Ishak Baharom di'pecat', pihak Istana Selangor tidak bertindak dalam lingkungan tafsiran undang-undang yang diperuntukkan kepadanya. Sekiranya pihak Istana Selangor bertindak sebagaimana tindakan pihak Istana Perak hari ini, pastinya tindakan itu dilihat sebagai memperkukuhkan sistem pengasingan kuasa.

Sultan Perak dan Raja Muda Perak telah bertindak menurut tafsiran luas daripada semangat peruntukan undang-undang yang memberikan kuasa budi bicara kepada mereka. Dalam satu kes yang lebih mikro, baginda berdua pernah bertindak untuk 'campurtangan' terhadap kuasa eksekutif pentadbiran Universiti Malaya yang tidak membenarkan seorang pensyarah berbangsa India untuk dipinjamkan ke sebuah agensi Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu oleh Naib Canselor UM sebelum ini. Tindakan Naib Canselor tersebut menyebabkan pensyarah berkenaan hampir-hampir meletakkan jawatan sehinggalah mendapat pembelaan oleh 'campurtangan' pihak baginda berdua sebagai Canselor dan Pro-Canselor.

Oleh sebab itu, tindakan Sultan Perak dan Raja Muda ini seharusnya dilihat secara positif oleh semua pihak termasuk Karpal Singh yang sebelum ini begitu menuntut keadilan dilaksanakan dalam negara ini. Karpal tidak sepatutnya melihat keadilan tersebut dengan merujuk hanya kepada undang-undang di atas kertas yang beku, sebaliknya perlu juga melihat kepada keluasan tafsiran undang-undang yang memberi ruang untuk keadilan itu ditegakkan. Berkemungkinan juga Karpal mahu memberi signal supaya kepada semua pihak melihat bahawa akar-umbi masalah campurtangan pihak Istana ini, adalah berpunca daripada UMNO sendiri yang telah menghadkan kuasa pihak Istana melalui dua pindaan perlembagaan semasa era Dr Mahathir.

Bagaimanapun tindakan pihak Istana sewajarnya pula bebas daripada dipengaruhi oleh mana-mana pihak terutama pihak parti politik. Sekiranya pihak Istana tidak bebas daripada pengaruh mana-mana pihak, maka hasrat untuk mengembalikan sistem pemisahan kuasa itu tidak dapat dicapai. Dalam erti kata yang lebih jelas, pihak Istana semestinya tidak berpihak kepada mana-mana parti politik sama ada pihak pemerintah atau pembangkang. Keterlibatan pihak Istana dengan mana-mana agenda parti politik sememangnya satu gejala yang tidak sihat. Malah dalam PRU ke-11 tahun 2004 yang lalu ada Sultan yang mengisytiharkan secara terbuka supaya rakyat mengundi BN. Situasi ini menyebabkan pihak Istana dilihat tidak lagi bebas.

Dalam konteks isu pertukaran Pengarah JAIP baru-baru ini, dilihat ada usaha-usaha dilakukan untuk mempengaruhi pendirian bebas pihak Istana Perak. Perkara ini paling ketara bermula dengan bocornya perbualan telefon antara MB Perak yang mengarahkan pertukaran Pengarah JAIP. Laporan akhbar yang membocorkan perkara ini bersumberkan daripada seorang ADUN yang tidak disebut namanya. Sedangkan pemakluman telefon tersebut merupakan satu langkah prosedur yang di buat oleh MB Perak sebelum meminta perkenan ke Bawah Duli Paduka Sultan untuk menukarkan Pengarah JAIP tersebut. Diyakini selepas pemakluman tersebut, MB akan menasihati dan mendapatkan perkenan untuk membuat pertukaran tersebut secara rasmi.

Satu lagi petunjuk yang memperlihatkan ada pihak yang cuba mempengaruhi pihak Istana Perak untuk motif politik mereka ialah dengan tersiarnya kenyataan akhbar pihak Istana. Keseluruhan isi kenyataan akhbar tersebut adalah mengandungi titah perintah baginda kepada MB Perak. Satu demi satu isi kenyataan akhbar tersebut merupakan nasihat Baginda kepada MB untuk melangsungkan sebuah kerajaan negeri yang baik. Tidak kelihatan di mana perlunya nasihat-nasihat Sultan kepada MB itu diketahui oleh semua rakyat jelata. Yang jelas sekiranya nasihat-nasihat itu disiarkan kepada rakyat, pastinya memberi gambaran buruk kepada MB Perak sekarang. Adakah terdapat motif politik pihak tertentu di sebalik kenyataan ini?

Menyedari hakikat tersebut, tindakan pihak Istana ke arah mengembalikan semula sistem pemisahan kuasa sememang dialu-alukan. Bagaimanapun pihak Istana yang menjadi naungan seluruh rakyat seharusnya bertindak secara bebas tanpa dipengaruhi oleh mana-mana pihak terutama UMNO. Sokongan secara terbuka atau tidak terbuka kepada UMNO sebagaimana yang berlaku dalam PRU ke-11 2004 yang lalu sepatutnya tidak berlaku. Pihak Istana juga harus memastikan mereka yang bertindak mewakili pihak istana seperti Setiausaha Sulit, Penasihat Agama dan lain-lain turut bebas dari dipergunakan dan dipengaruhi oleh pihak-pihak lain. Sekiranya tidak, semangat untuk mengembalikan sistem pemisahan kuasa tidak bermakna.

Kejayaan Besar Kerajaan PR Selepas 50 Hari

Tanggal 28 April yang lalu, genaplah 50 hari Pakatan Rakyat (PR) membentuk kerajaan di lima buah negeri. 50 hari pertama ini merupakan satu fasa yang paling penting bagi sesebuah kerajaan, kerana dalam tempoh inilah kestabilan sesebuah kerajaan itu akan dinilai. Manakala selepas 100 hari pula, perfomance atau pencapaian sesebuah kerajaan boleh diunjurkan. Selepas 50 hari pertama ini, kerajaan negeri yang diterajui oleh PR jelas telah mencapai kejayaan besar dalam mengekalkan kestabilan sesebuah kerajaan sekaligus mengekalkan keharmonian rakyat di negeri-negeri tersebut. Sekiranya kayu ukur ini menjadi penanda aras untuk menilai kejayaan PR dalam 5 tahun berikutnya, maka PR telah lulus untuk permulaan 50 hari ini.

Kestabilan sesebuah kerajaan yang dibentuk oleh parti selain BN selalu dijadikan mimpi ngeri oleh BN untuk menakut-nakutkan rakyat. Dengan menjadikan Tragedi 13 Mei 1969 sebagai asas, BN mengingatkan rakyat perlunya BN dikekalkan malah tidak boleh dikurangi majoriti dua pertiga yang diperolehinya di Parlimen. Tragedi 13 Mei 1969 berlaku selepas PRU ke-3 pada 10 Mei 1969. PRU tersebut memperlihatkan Perikatan hilang majoriti dua pertiga di Parlimen, manakala Pulau Pinang jatuh kepada Gerakan. Di negeri Selangor dan Perak pula Perikatan menghadapi kesukaran untuk membentuk kerajaan. Lalu diwarwarkan jika BN tidak boleh mencapai kemenangan selesa, maka kemungkinan berulangnya tragedi ini adalah besar.

Mitos politik ini menjadi bahan propaganda BN dalam pendidikan formal termasuk kursus-kursus ketatanegaraan yang dianjurkan oleh BTN. Kursus-kursus BTN ini kadangkala turut dihadiri oleh para ahli akademik dan pegawai tinggi kerajaan, lalu disumbatkan dengan mitos politik seperti ini. Kalau mereka seperti inipun cuba diperdaya, betapa pula masyarakat yang tidak berpendidikan tinggi. Disebabkan propaganda seperti ini, terdengarlah suara kebimbangan sekiranya BN kalah, rakyat akan terpaksa memakan ubi kayu seperti di zaman penjajahan Jepun. Demikianlah berjaya propaganda oleh BN sehingga mitos politik ini telah berjaya mengekalkan pemerintahan BN lebih daripada 25 tahun sesudah Tragedi 13 Mei.

Kemenangan PR dalam PRU ke-12 yang lalu, begitu mirip dengan keputusan PRU ke-3 tahun 1969. BN kehilangan majoriti dua pertiga di Parlimen serta kehilangan teraju 4 buah negeri di Pantai Barat Semenanjung Malaysia. Kekalahan di Pulau Pinang hampir sama seperti kekalahan Perikatan di tangan parti pembangkang Gerakan pada ketika itu. Manakala kekalahan di Selangor dan Perak lebih teruk daripada kekalahan yang diterima pada PRU ke-3 tahun 1969. Punca kekalahan itu pula disebabkan kaum bukan Melayu tidak lagi mengundi BN. Isu-isu perkauman seperti Hindraf, Keris Ketua Pemuda dan lain-lain menjadi perencah awal kepada kempen PRU ke-12 baru-baru ini.

Dengan kata lain, resepi untuk berlakunya mitos politik BN atau berulangnya Tragedi 13 Mei itu telah sedia wujud sebelum dan selepas PRU ke-12. Sekiranya PR gagal mengekalkan kestabilan politik yang ada maka terbukti benarlah mitos politik yang dipropagandakan oleh BN. Elemen-elemen untuk menjayakan mitos politik itu sememangnya telah diwujudkan sebaik sahaja PR hendak membentuk kerajaan di Pulau Pinang, Perak dan Selangor. Demostrasi yang dianjurkan oleh UMNO di bangunan KOMTAR, tindakan membesar-besarkan isu pemulauan majlis angkat sumpah MB Perak dan menyalah laporkan berita ladang babi di Selangor hampir memercikkan sentimen perkauman. Bagaimanapun pimpinan PR benar-benar telah matang kali ini.

Walaupun berlaku juga sedikit pertelingkahan di kalangan pimpinan PR tentang beberapa perkara, tetapi ia masih dalam lingkungan mencari persefahaman antara satu sama lain. Kadang-kadang terdapat tindakan yang tidak terkawal dilakukan oleh ahli-ahli bawahan PR seperti mengepung bangunan pentadbiran negeri sebaik sahaja mencapai kemenangan, merampas hak milik pengurusan dewan orang ramai di desa dan tulisan-tulisan berbau perkauman di ruang maya, tetapi semuanya dapat dibendung oleh ketenangan pimpinan-pimpinan PR. Dari sehari ke sehari persefahaman di kalangan pimpinan semakin mantap sekaligus kerjasama untuk menerajui kelima-lima negeri semakin kukuh.

Selepas 50 hari pertama pemerintahan PR, inilah kejayaan yang paling besar diperolehi. Mitos politik BN tentang berulangnya Tragedi 13 Mei tidak menjadi kenyataan, sebaliknya akan tinggal sebagai bahan arkib pemikiran politik BN dan BTN. Ketenangan berhadapan dengan sentimen perkauman serta kematangan untuk bertolenrasi termasuk membuat kenyataan maaf secara terbuka merupakan satu ramuan yang baik untuk PR terus menjadi alternatif kepada BN. Selepas kejayaan 50 hari pertama ini, maka 50 hari berikutnya seharusnya dipergunakan untuk menyedian prinsip dan polisi bagi menunaikan manifesto yang telah dikemukakan dalam PRU ke-12 yang lalu. 'Selamat Maju Jaya' kepada PR.